Sinds mijn laatste stukje ben ik richting mijn einddoel gaan trainen. Ik heb meegedaan met de Bredase Urban Trail. Dit was een enorm gaaf evenement met hele leuke route door allerlei gave locaties in Breda. Daarnaast draai ik voor een training langer dan 100 minuten mijn hand niet meer om. Wat een goed gevoel geeft zo’n training. Zeker om met iedere training progressie te zien. Dit betekent dat het steeds makkelijker wordt om een langer stuk te lopen. Ik maak langere rondes en kom op stukken waar ik voorheen alleen nog maar van droomde. 

Zo staat er ergens in Breda een windmolen die vanuit huis in de verte te zien is. Mijn trainingsdoel was dan ook om tijdens de voorbereiding eens een kijkje te gaan nemen. Op een herfstachtige maandagavond was daar het moment. Hardloopschoenen aan en gaan. Een stukje door de wijk waarna ik in de polder uitkwam. Na een kilometer of 3 was het einddoel al bereikt. Jammer, in mijn beleving lag de windmolen toch een héél stuk verder. Een beetje teleurgesteld begon ik aan mijn weg terug naar huis waar ik door scheef liggende stenen mijn enkel flink verzwikte. Ook dat nog! Helaas zit rust nemen niet in mijn genen waardoor ik met fanatiek sporten na 1,5 week toch teruggefloten werd door mijn enkel. Rust nemen, voorzichtig zijn en verstandige keuzes maken is wat ik de afgelopen twee weken gedaan heb. Ik heb weinig gesport om er voor te zorgen dat ik goed aan de start van de Singelloop kan staan. 

Het startnummer is binnen. Dit maakt het allemaal nog spannender. Met nog slechts één week te gaan probeer ik me toch goed voor te bereiden want de motivatie is er nog steeds!

#keep#on#going#rennennondeju