Een prachtig verhaal van een mooi mens!  Neem even de tijd om dit te lezen!

***

Ook dit jaar zijn we weer van de partij bij de zesde editie van de Vuurtorentrail op Ameland. Misschien wel de mooiste trail van Nederland.

Femy loopt op zaterdag de 18 km. de afstand die we al een aantal jaren hier lopen. Ik loop op zondag de ultra-afstand: een rondje van Hollum naar het Oerd en weer terug, in totaal zo’n ruime zestig kilometer.
We maken er een lang weekend van en komen vrijdagmiddag aan met de boot.
Daar staan onze fietsen al klaar, zoals altijd goed verzorgd door Nobel fietsverhuur (https://fietsverhuur.nu/). Het afrijden van de veerdam is wel een uitdaging; een straffe zuidwester doet pogingen ons het water in te blazen.
Uiteindelijk in de zon gefietst naar ons tijdelijk huisje onder de vuurtoren in Hollum, met uitzicht op het al gepijlde parcours.

 

Vrijdagavond startnummers opgehaald en het gewijzigde parcours bekeken. Deze is traditiegetrouw volledig ingetekend op de kaart. De geplande massastart vanaf strandpaviljoen Sunset was vanwege de strandafslag daar verplaatst naar de oude startlocatie op Zwaanplein in Hollum. Vanwege de wijzigingen in het parcours was er een verplichte briefing voor de 60 km. lopers en waren de VP’s gewijzigd:

Op zaterdagochtend al goed in de stemming gekomen met een leuke canitrail en de kidstrail die nagenoeg langs ons huisje kwamen. Helaas wel aanhoudend regen. Als Femy start, rond 13.45 uur is het droog en komt het zonnetje er weer bij. Wel steeds die harde, vlagerige wind. Ik fiets mee, om steeds na een paar km. aan te moedigen, erg leuk!

Femy loopt een hele mooie wedstrijd; met een grote glimlach legt ze het toch pittige parcours af in een nieuw PR van 2:03 uur, goed voor een 47ste plek van 144 in de V35!

Zaterdagavond nog 1x het schema in het hoofd prenten. Ik kies voor geplande, korte rustmomenten zodat ik zeker weet dat ik voldoende voeding binnen krijg.

De start zondag is al om 7.30 uur en dus vroeg op, rond 5.15 uur.
Stevig ontbijt met havermout, banaan en rozijnen en dan tegen 7.00 uur naar de verplichte briefing in Herberg De Zwaan. Organisator Robin geeft ons de laatste informatie, zodat we precies weten wat ons te wachten staat. Als bonus verklapt Robin met een grote glimlach dat we vandaag drie kilometer extra mogen rennen. De weersomstandigheden zijn prima en gelukkig blijft het droog. Wel steekt er een harde wind op, windkracht zes. Daar hebben we tot het Oerd enigszins profijt van, maar op de terugweg zullen we de wind flink tegen krijgen.

Om 7.30 uur is het tijd om te starten, samen met 44 andere ‘enthousiastelingen’. Na een half jaar voorbereiding en vele verschillende voorbereidingslopen waaronder een marathon, mag ik eindelijk los!

Ik besluit op hartslag te lopen, rond 140 zou comfortabel moeten zijn (D1/D2). Het bijpassende tempo, rond 6.15 km. blijkt in dit startveld redelijk laag. Ik word links en rechts voorbijgelopen op het eerste en enige stukje asfalt van de route en twijfel, moet het sneller?

Ik besluit toch mijn eigen koers te volgen en zien dat er nog een groep achter me zit, inclusief de ‘bezemfiets’ geen zorg dus.

Via de Bosweg verlaten we Hollum en rennen naar het Hollumerbos. Daar krijgen we meteen al wat stevige klimmetjes voor de kiezen.

In het bos slaan we linksaf en op weg naar het strand passeren we het Paardengraf. Hier liggen de acht paarden begraven, die op 14 augustus 1979 bij het lanceren van de reddingboot op tragische wijze verdronken. Tegenwoordig is de paardenreddingboot een toeristische attractie. Toevallig is het goede doel van deze Vuurtorentrail de stichting Paardenreddingboot Ameland.

We rennen ongeveer een kilometer over het Waddenzeestrand en keren dan terug naar het Hollumerbos. Bij de Oranjeweg lopen we weer naar het strand. Aanvankelijk zouden we hier met een massastart vertrekken, maar het hoge water en de weersomstandigheden maakten de strandstart onmogelijk.

Met uitzicht op de vuurtoren verlaten we het strand en lopen over een smal duinpaadje verder. Verderop bereiken we het Frettepad, dat in het verleden weleens muller was. Nu valt er eigenlijk prima te lopen. Aan het eind komen we via een duintop weer op het strand.

Aan de andere kant van de duinen lopen we over het natte zand. Het zonnetje breekt door! Met zo’n negen kilometer in de benen verlaten we het strand en rennen op het Finnegatspad onder meer over een fraai vlonderpad. Via een zompig graspad bereiken we de eerste verzorgingspost. Zelfs een slokje koffie behoort tot de mogelijkheden, goed verzorgd! En hop het strand weer op, wind in de rug.

En dan op weg naar de Nesserduinen, halverwege het eiland.

Bovenop het Grauwe Dun in de Nesserduinen, elke top wordt natuurlijk meegepakt om aan de 998 hm te komen:

Door de Buurderduinen en over de Bureblinkert, het hoogste duin van Ameland, belanden we na 25 kilometer weer op het strand. Deze strandetappe van ruim vier kilometer heeft als eindbestemming het Oerd, de mooie desolate eilandkop in het oosten van Ameland. Mijn favoriete trainingsgebied!

En dan 4 km. hard zand, op weg naar het Oerd, wind in de rug lekker!

Toch een beetje koud gekregen…..

Via de Oerdblinkert, het hoogste punt van Ameland, met fantastisch uitzicht gaan we naar het lastig begaanbare stuk waar ooit Sier heeft gestaan. De wind wakkert aan en een fikse bui komt over mij heen. Het is gedaan met de pret, nog 30 km. wind tegen.

Via drassige stukken komen we bij het Nieuwlands Reid, of zoals de Amelanders het noemen: de Natte Vennoot. Dit gebied is gezamenlijk eigendom van een aantal Buremer boeren en is uitsluitend in de zomer toegankelijk voor vee. Dit gebied is een aaneen schakeling van landbouwgrond dat wordt beheerd door een echte schaapsherder. Dit gebied staat bloot aan de elementen van de natuur. Het staat in open verbinding met de Waddenzee. Het is sompig en nat, maar goed gepeild. Hard lopen is geen optie, zorgen dat je niet uitglijd is belangrijker.

Verderop steken we de Zinkesloot over en worden de paden geleidelijk weer wat droger.

Aan het eind, net voor de Kooiduinen beginnen, is er zowaar een verhard pad, waar hof-fotograaf Anja Brouwer strategisch staat opgesteld:

Dan volgt de volgende uitdaging, de Kooiduinen, met hoge zandtoppen, een prachtig trailgebied maar minder leuk met ruim 35 km. op de teller en nu toch aardig stramme beentjes.

Hardlopen wordt steeds vaker afgewisseld met wandelen, de hoogste duinen vragen soms ondersteuning van de handen. De wind wakkert aan, is nu pal tegen en met de hoge toppen fungeer ik als windvanger. Gelukkig nog steeds voldoende marge t.o.v. het langzaamste schema. Doel om binnen de 8 uur te finishen wordt bijgesteld. Finishen binnen de limiet is realistischer.

Ook de Kooiduinen kom ik goed door en in de verte zie ik de Burenblinkert weer liggen. Ik nader de ‘oude boom’ een markant punt in de lage duinen. De markering zie ik even niet, maar herken het pad langs het prikkeldraad.

Helaas… ik kies het verkeerde pad en loop een flink stuk verkeerd. Nergens een doorgang door het hoge prikkeldraad en met de stramme benen durf ik er niet overheen te springen. Teruggaan dus. Mentaal een flinke klap en ruim een kwartier tijdsverlies. Uiteindelijk zie ik de ‘doorgang’; gelukkig heeft de organisatie hier een stuk tapijt om het prikkeldraad gewikkeld, zodat dit obstakel eenvoudig te overwinnen is.

Stuk kom ik aan bij het Buurderbosje, waar Femy bij een bankje wacht met warme thee en droge schoenen en sokken. Ze praat me moed in terwijl enkele toeristen me meewarig aankijken: waar is die mee bezig? Ik neem ruim de tijd, te ruim. Femy maant me weer door te gaan. Met stramme pootjes en nu frisse tegenzin ga ik weer door. Via de post aan de strandweg in Buren steek ik de duinen in. Ik lig, met 41 km. op de teller en nog een halve marathon te gaan, nog steeds op tijdschema, maar heb ook veel energie verspild; doorharken nu. Het helpt me mentaal dat ik precies weet waar ik ben, hier heb ik vaak getraind…..

Na ruim 45 kilometer bereiken we het Kweekbos. Staatsbosbeheer waarschuwt hier met een bordje voor slecht begaanbare paden, maar dit vormt geen probleem voor een gemiddelde trailrunner; laat ze maar eens langskomen in de “Stille Kern’ in Zeewolde.

Mijn droge schoenen zijn inmiddels ingewijd, tijd weer voor een open stuk, de beruchte Möchdijk, die overgaat in de Ballumer stuifduik, de oude grens tussen ooit de 2 gemeenten op Ameland. Ik zie voor mij 2 lopers wandelen, een mooi richtpunt. Het lukt me niet meer om uitsluitend te dribbelen, ik wissel dribbelen met wandelen af, probeer steeds 1 km. vol te houden, maar de wind krijgt steeds meer vat op me. Ik loop de eerste wandelaar in en besluit gelijk door te lopen, het geeft even moraal. Gedachten als ‘stop er lekker mee, het is genoeg zo’, willen inmiddels ook gehoord worden maar ik negeer ze. Ik weet dat aan het eind van de dijk Femy weer wacht met Tucs en zouten sticks; rustig er naar toe stap voor stap. Ik besluit even te zitten, wat electrolyten te drinken en dan weer door.

We komen door een heidegebied in de buurt van het vliegveld. Een prachtig stuk, maar wel lastig met vermoeide benen. De single tracks vragen wel wat core-stability, maar het lijf brengt dit niet meer op na 56 km. Op een gegeven moment sluiten de lopers van de 35 kilometer aan bij de Jan Roepeheide. Ik sluit aan bij een groepje en hark er achteraan. We doen afwisselend kopwerk tegen de wind in. Steeds 500/600 m joggen en dan weer even aan de wandel.

De vuurtoren komt inmiddels in het zicht, maar lijkt nog ver weg……

Na een lang stuk door de heide komen we weer in de bewoonde wereld. Er staan supporters bij de rietgedekte villa’s en daar staat Femy al weer, om het hek voor ons open te houden. In 1x door beklimmen we het Engelmansduin en slingeren verder door de Hollumerduinen. Na ruim 61kilometer bereiken we eindelijk de vuurtoren. Nu is het niet ver meer.

Natuurlijk pakken we nog de laatste heuvels in het Hollumerbos mee en bereiken dan de Bosweg. Nog een kilometer asfalt tot de streep. Femy staat op de weg, ze mag het laatste stuk weg meefietsen van de parcourswachter. Ik heb nog zo’n 10 minuten over en weet dat ik het ga halen. In Hollum staan nog wat mensen op straat die aanmoedigen. Het geeft nog wat extra moraal en met iets van een eindsprint kom ik over de streep. Met een medaille om mijn nek strompel ik naar de verzorgingspost en krijg ik een finisherbiertje: Weissbier van Familienbrauerei Jacob. Deze gaat meteen naar Femy; mede dankzij haar verzorging is het me gelukt om op tijd te finishen. Ik zet mijn horloge stil op 63,9 km. en 998 hm.


Het is volbracht!

Henjo de Looper
Maart 2019